Can’t win ‘m all: je kunt niet altijd iedereen in het publiek tevreden stellen.

Onlangs merkte ik tijdens een comedy-optreden dat het soms echt onmogelijk is om iedereen in het publiek tevreden te stellen. Ik trad op als act in de show “Cocktails & Comedy” in het Comedy Café Amsterdam. Een gezellige vrij-mi-bo gecombineerd met een korte Nederlandstalige line-up show met een MC – comedyjargon voor presentator – en drie comedians; een prachtconcept. Toch komt de sfeer in de zaal op zulke middagen soms wat langzaam op gang, en is het voor de comedians “hard werken” om het publiek uitbundig aan het lachen te krijgen. Dat kan verschillende oorzaken hebben. Het is nog niet helemaal donker; mensen komen gehaast uit hun werk binnen, of zijn gewoon nog wat moe van de drukke week; en niet te vergeten… ze zijn vaak nog broodjenuchter als de show begint.

In de show van gisteren trad ik als eerste van de acts op. De eerste comedian in de line-up heeft –  naast de MC – de taak om de zaal een beetje op te warmen. Na wat publieksinteractie en een paar korte grappen, werd er gelukkig al snel flink gelachen door wat enthousiastelingen in het publiek. De sfeer in de rest van de zaal kwam daardoor ook snel los. Zowel ik als het voltallige publiek hadden er zin in. Nou ja, het voltallige publiek behalve één iemand. Op de tweede rij zaten een man en een vrouw. De man lachte bij elke grap vrolijk mee, maar de vrouw – wellicht zijn vrouw of vriendin – zat met haar armen over strak elkaar en een chagrijnig gezicht voor zich uit te kijken. Ik zag de man af en toe op zij kijken, om te checken of zijn vriendin het nog wel een beetje uithield.

Veel comedians – ik ben geen uitzondering – hebben in zo’n situatie de natuurlijke neiging om te proberen om juist díe ene persoon ook aan het lachen te krijgen. Bijvoorbeeld door diegene te gaan aankijken tijdens punchlines, of door een interactie met die persoon aan te gaan. Dat kan ook verkeerd uitpakken. In de strijd om het laatste zieltje in de zaal te winnen, kun je de rest van het publiek uit het oog verliezen. Gelukkig maakte ik deze keer niet de fout om mij te veel te laten afleiden. Ik speelde mijn set prima uit – overigens wel zonder die ene dame ook maar één keer te laten glimlachen – en kon met een warm applaus het podium af.

Terwijl de MC mij stond af te kondigen, zei ik tegen de tweede comedian dat hij deze vrouw maar beter kon negeren. Dat deed hij, en ook hij leverde een goede set af. Sterker nog, het dak ging er af, maar de dame had nog steeds niet één keer gelachen. In de pauze van de show vertrok ik richting een ander optreden. Tegelijk met mij liep ook het stel naar buiten. Ik was nu toch wel benieuwd wat de twee tegen elkaar te zeggen hadden, dus ik liep quasinonchalant achter ze aan om hun gesprek op te vangen. Dat gaf een verrassend inzicht. Ik hoorde de man verontschuldigend tegen zijn vriendin zeggen: “I’m sorry babe… I had no idea this show would be in Dutch!”. Zo zie je maar… can’t win ‘m all.